środa, 30 października 2013

Współczesny Olimp dla nastolatków



    Mitologia grecka to kopalnia motywów i inspiracji literackich. Pojawia się ona w wielu powieściach, wierszach – cała kultura europejska (może i światowa) jest nią przesiąknięta. Rick Riordan postanowił przenieść bogów greckich i mity w realia współczesne, a dokładnie osadzając akcje na gruncie amerykańskim.  Cykl „Percy Jackson i bogowie olimpijscy” to wspaniałe przypomnienie mitologii ale i sposób na przekonanie młodych czytelników do czytania mitów, uniwersalnych historii o ludzkich i boskich wadach, historiach,  wyborach.

  Percy Jackson jest nastolatkiem, różni się od swoich rówieśników tym, że często zmienia szkoły, nie potrafi skupić się i jest bardzo porywczy. Pewnego dnia jego życie zostaje przewrócone do góry nogami. Dowiaduje się, że nie jest zwykłym dzieckiem, a jego problemy mają swoje źródło w boskości... Otóż Percy to heros, który musi się przyzwyczaić do nowej roli i innego życia w tajemniczym Obozie Herosów. Jego głównym zadaniem jest walka z potworami oraz sprostanie boskim zadaniom, rozwikływanie olimpijskich intryg. Spotyka on na swojej drodze innych herosów, których jedno z rodziców jest greckim bogiem. On również wkrótce dowiaduje się kim tak naprawdę jest jego ojciec i jakie siły odziedziczył po nim.
Pierwszy tom „Złodziej pioruna” to początek niezwykłej historii, próba odnalezienia się w nowej roli, w nowym świecie, w którym żyją bogowie, a Olimp mieści się w USA. Główny bohater mający problemy w szkole, sprawiający trudności  i ciągle popadający w tarapaty, ma swoje boskie powołanie. Bogowie, których poznajemy wraz z Percym posiadają cechy znane z mitów ale i utożsamiają się ze współczesnością: np. Ares jeździ na motorze. Dobrze znane historie herosów są również wykorzystane, ale w sposób twórczy. Czytając o przygodach młodego herosa – nie można się nudzić, spotykamy Minotaura, Mojry, Erynie i samego Hadesa. Mnie osobiście zaskoczyło wiele różnych zwrotów akcji, postać Dionizosa w hawajskiej koszuli oraz satyr, lubujący się w aluminiowych  puszkach. Nawet zagorzali przeciwnicy mitologii odnajdą coś dla siebie, ponieważ autor sprytnie połączył ze sobą przeszłość i przyszłość. Dzięki temu mity nabierają kolorów, emocji i pokochają je nawet zniechęceni nastolatkowie.

poniedziałek, 16 września 2013

Muzyczny zakątek (epizod 1)

   Im dłuższe wieczory tym więcej słucham muzyki. Lubię szukać różnych typów, gatunków i potrafię słuchać czegoś na okrągło. Są jednak takie piosenki, które mają cudowne teksty i świetnie wpasowują się w klimat jesiennych dni. Dzisiaj kilka z takich perełek na jesienne wieczory.

Dawid Podsiadło - Nieznajomy:
"(... )Za oknem szarość wchodzi w czerń
Ty wciąż nie mówisz do mnie nic.
Na tym pustkowiu mieszka śmierć
Czy to tylko część mojego snu?
Powiedz mi

Ściany się burzą, szyby pękają na raz
Lecę w dół przez błędy wszystkich lat

Widzę wyraźnie pełne rozczarowań twarze
A w oczach ból i gniew uśpionych zdarzeń

Kłamałem więcej niż kiedykolwiek chciałbym przyznać,
A w moich żyłach płynęła krew zimniejsza niż stal.
Dlatego dzisiaj jestem całkiem sam
Mój nieznajomy, czy widzisz to co ja?..."

Źródło:  http://www.tekstowo.pl/piosenka,dawid_podsiadlo,nieznajomy.html


John Newman- Out of my head
"(...)You call to say youre missing me,
But never ask how I feel,
Im beaten, Im broke, Im losing my mind,
But learning to get on by fine

So do it be lonely
I get out of my head
Lost everything around me (round me), not dealing with it well,
Shutup being lonely, I get out of my head,
Why would you wanna love somebody when love is in the end?"

Źródło:  http://www.tekstowo.pl/piosenka,john_newman,out_of_my_head.html

Natalia Nykiel- Muchomory 
Oczywiście jest to piosenka Marii Peszek, ale w tym wykonaniu bardziej mi się podoba.
"Nie jestem dziś w sosie
muchy mam w nosie
jestem w kłopocie
jak śliwka w kompocie

Nie jestem dziś w sosie
muchy mam w nosie
jestem w kłopocie
jak śliwka w kompocie
i jak dziura w płocie...

By się pozbyć złych humorów
robię zupę z muchomorów"

Źródło:  http://www.tekstowo.pl/piosenka,maria_peszek,muchomory.html

Piotr Rogucki - Ballada o próżności

 "(...)Jej warkocze lniano złote
Janka wbiły w złą tęsknotę
modre oczy zwiodły Zbycha
chłop jak dąb, a łkał i wzdychał.

Niepokorna, roześmiana,
pójść nie chciała i za Pana.
Ten obwiesił się na drzewie ..
Bóg go teraz nie chce w niebie,
Bóg go teraz nie chce w niebie. (...)"

Źródło:  http://www.tekstowo.pl/piosenka,coma,ballada_o_proznosci.html

Lindsey Stirling and Pentatonix - Radioactice (cover)
Te skrzypce, ta kobieta - po prostu cudowna przeróbka znanego przeboju wakacji.


Birdy - All you never say
 
" You've been searching
Have you found many things?
Time for learning
Why have I not learnt a thing?

Words with no meaning
Have kept me dreaming
But they don't tell me anything..."

Źródło:  http://www.tekstowo.pl/piosenka,birdy,all_you_never_say.html 

 I jeszcze ukochany staroć, wykopany z otchłani czasu :)
Sinead O`Connor - Nothing Compares 2U






piątek, 13 września 2013

Żyjąc wspomnieniami

    Proza Daniela Odiji jest nietypowa, nie da się jej połykać w nadmiernych ilościach, od razu i bezmyślnie. Autor obdarza czytelnika niezwykłością słowa - niebanalnego i niosącego refleksję. Powieść "Niech to nie będzie sen" opowiada o poszukiwaniu własnej tożsamości, sensu życia. Adam Nowak jest pisarzem, doświadczonym przez życie i zagubionym w swoim samotnym życiu. Pozostawiony przez żonę, dzieci ucieka do wspomnień i wyjeżdża na wieś aby uporządkować życie i zacząć wszystko od nowa. Melancholijne klimaty wioski, monotonność i samotność przynoszą potok wspomnień. Adam zatraca się w nierzeczywistych wizjach i zaczyna rozmawiać ze zmarłymi rodzicami i bratem. Wszystko przypomina mu bliskich i tutaj odnajduje dawne dzieciństwo oraz młodość. Historię swego życia ogląda jak starodawny film, w którym jest tylko obserwatorem. Życie na wsi toczy się własnym biegiem, w którym nie brakuje dziwactw, zdrad, bijatyk i alkoholu. Czytelnik wraz z bohaterem gubi się w fantazjach, wspomnieniach i rzeczywistości. Poetyka snu przenika każde słowo, snujące się historie dominują nad fabułą, która toczy się swobodnie, kreśląc świat wspomnień. 
   Główny bohater, jednostka osamotniona, pozbawiona sukcesów i celu, zatraca się w prostych gestach, migawkach przeszłości. Ta proza jest niezwykła, klimatyczna, stawiająca w centrum słowo. Autor umiejętnie buduje atmosferę, kreując świat subiektywny, odrealniony - żyjący wciąż w głowie głównego bohatera. Tutaj głos mają umarli, najbliżsi, którzy na zawsze pozostaną w pamięci. Autor pozwala im zawładnąć rzeczywistością, odkrywając ich historię poprzez pryzmat obserwatora. Czytelnik nie wie czy to samotność, zagubienie czy smutek otwierają drzwi, budzącej się przeszłości.
Daniel Odija tworzy trudną postać, stojącą na zakręcie, doświadczoną goryczą życia i bezsensowności. Szukając schronienia i ukojenia we wspomnieniach bohater oddala się od realności, pogrążając się coraz bardziej w stanie zawieszenia i nostalgii. Świat snu staje się przystanią, gdzie można ożywić zmarłych, nadać nowe kolory wyblakłym wspomnieniom. Lecz raz przywołana przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a wspomnienia zaczynają zastępować teraźniejszość, stając się tylko pozornym azylem... Wyimaginowany świat nabiera realnych kształtów - a umysł nie potrafi odróżnić tego co było od tego co dzieje się teraz...

czwartek, 29 sierpnia 2013

Gdy przeżyjemy apokalipsę…



    Koniec ery człowieka, zniszczenie Ziemi, zagłada świata. Coraz częściej pojawiają się w literaturze wizje rzeczywistości  postapokaliptycznej. Sama apokalipsa zostaje przemilczana, przeszłość nie ma już żadnego znaczenia. Człowiek musi nauczyć się żyć w nowych warunkach, co często oznacza porzucenie dawnych wartości, człowieczeństwa. Ludzie zamieniają się w zwierzęta, bestie, dla których jedynym celem jest przetrwanie za wszelką cenę.
„Droga” Cormaca McCarthy`ego jest powieścią wyjątkową, wywołującą bardzo mroczne emocje. Jak dla mnie chyba najbardziej zbliżona do realizmu, wręcz wizjonerska. Dwóch bohaterów: ojciec i syn wędrują przez zniszczoną Amerykę. Sami nie wiedzą gdzie idą, byle dalej od innych ocalałych ludzi i miast. Poszukują resztek żywności oraz nadziei na dalsze życie. Światem po apokalipsie żądzą brutalne prawa przetrwania. Kanibalizm, strach, ciągła samotność i czarna pustka najczęściej towarzyszą głównym bohaterom. Postać dziecka  jest szczególnie przepełniona nadzieją, nawet w takim świecie poszukuje dobra i ufa innym ludziom. Ojciec jest zmęczony podróżą, ciągłym strachem i obawą o życie syna. Ich relacje najlepiej odzwierciedlają dialogi, urywane słowa, niedopowiedzenia. Najczęściej jednak milczą, jakby słowa utraciły moc komunikacji.
Autor nie wtajemnicza czytelnika w szczegóły apokalipsy czy przeszłości bohaterów. Pojawiające się szczątkowe wspomnienia pogłębiają tylko cierpienie, a bohaterowie próbują się od nich odciąć – ich świat już nie istnieje, jest tylko to, co dzieje się teraz. Nie wiadomo co spotkają na swojej drodze i  jak się skończy ich podróż. Niebezpieczeństwo czai się dosłownie wszędzie – potęguje je każdy szmer, szept czy mroczna przestrzeń. Człowiek dla drugiego jest pożywieniem lub zagrożeniem – takiemu rozumieniu przeciwstawia się chłopiec. Dziecko jest sumieniem mężczyzny, przypomina mu o wartości własnego życia i miłości. Pomimo apokalipsy istnieje gdzieś promyk nadziei, że znajdą schronienie i przyjaznych ludzi.
Zakończenie powieści jest zarówno początkiem jak i końcem podjętej podróży. Droga zdaje się nigdy nie kończyć.  Przyszłość jest wielkim znakiem zapytania….
„Droga” to nie tylko świat po apokalipsie, wizja zagłady materialnego świata i ludzkości, ale i podróż w głąb ludzkiej natury. To ukazanie naszych lęków w czystej postaci. Człowiek ogołocony z marzeń, poczucia bezpieczeństwa, dóbr materialnych, uczuć, wspomnień i przeszłości staje się skorupą, bestią uciekającą przed śmiercią. Najgorszą wizją apokalipsy nie są zniszczone budynki, ogień i kataklizmy, ale pozbawienie nas człowieczeństwa: rodziny, przyjaciół, wszystkiego dzięki czemu żyjemy i czujemy.