Cykl Znowu się w sobie zamkną drzewa na tajemnicę jak na kłódkę ptak pożegnalną pieśń odśpiewa i minie lato za krótkie.
Z tomiku "Tylko ziemia", Londyn 1979, s. 38.
Powyższy wiersz jest krótki, lapidarny, czytając go szybko i pobieżnie ulatuje szybko z naszej głowy. Do poezji trzeba cierpliwości - tak i do tego wiersza należy podejść kilka razy. Słowa tworzą przed nami obraz jesieni, umykającego lata, natury, która najlepiej odzwierciedla kolejną porę roku. Dlaczego więc tytuł brzmi "Cykl" a nie "Jesień"? Może to właśnie jesień przypomina nam bardziej o przemijaniu, cykliczności, zmianie. Wszystko co kojarzy nam się z obecną porą roku zostaje opisane przez poetkę. Mam też wrażenie, że nie tylko drzewa "zamykają się na tajemnicę" ale i ludzie stają się bardziej wyciszeni, milczący, refleksyjni.
W kilku słowach zostaje zawarta cała istota obrazu jesieni. Chyba to jest istotą poezji aby naświetlić słowem coś większego, otwierającego drzwi naszej wyobraźni...
Jesień to wyjątkowa pora na czytanie poezji....
Mitologia grecka to kopalnia motywów i inspiracji literackich. Pojawia się ona
w wielu powieściach, wierszach – cała kultura europejska (może i światowa) jest
nią przesiąknięta. Rick Riordan postanowił przenieść bogów greckich i mity w
realia współczesne, a dokładnie osadzając akcje na gruncie amerykańskim.Cykl „Percy Jackson i bogowie olimpijscy” to
wspaniałe przypomnienie mitologii ale i sposób na przekonanie młodych
czytelników do czytania mitów, uniwersalnych historii o ludzkich i boskich
wadach, historiach,wyborach.
Percy Jackson jest nastolatkiem,
różni się od swoich rówieśników tym, że często zmienia szkoły, nie potrafi
skupić się i jest bardzo porywczy. Pewnego dnia jego życie zostaje przewrócone
do góry nogami. Dowiaduje się, że nie jest zwykłym dzieckiem, a jego problemy
mają swoje źródło w boskości... Otóż Percy to heros, który musi się przyzwyczaić
do nowej roli i innego życia w tajemniczym Obozie Herosów. Jego głównym
zadaniem jest walka z potworami oraz sprostanie boskim zadaniom, rozwikływanie
olimpijskich intryg. Spotyka on na swojej drodze innych herosów, których jedno
z rodziców jest greckim bogiem. On również wkrótce dowiaduje się kim tak
naprawdę jest jego ojciec i jakie siły odziedziczył po nim.
Pierwszy tom „Złodziej pioruna” to początek niezwykłej historii, próba
odnalezienia się w nowej roli, w nowym świecie, w którym żyją bogowie, a Olimp mieści
się w USA. Główny bohater mający problemy w szkole, sprawiający trudnościi ciągle popadający w tarapaty, ma swoje boskie
powołanie. Bogowie, których poznajemy wraz z Percym posiadają cechy znane z
mitów ale i utożsamiają się ze współczesnością: np. Ares jeździ na motorze.
Dobrze znane historie herosów są również wykorzystane, ale w sposób twórczy.
Czytając o przygodach młodego herosa – nie można się nudzić, spotykamy Minotaura,
Mojry, Erynie i samego Hadesa. Mnie osobiście zaskoczyło wiele różnych zwrotów
akcji, postać Dionizosa w hawajskiej koszuli oraz satyr, lubujący się w
aluminiowych puszkach. Nawet zagorzali
przeciwnicy mitologii odnajdą coś dla siebie, ponieważ autor sprytnie połączył
ze sobą przeszłość i przyszłość. Dzięki temu mity nabierają kolorów, emocji i
pokochają je nawet zniechęceni nastolatkowie.
Im dłuższe wieczory tym więcej słucham muzyki. Lubię szukać różnych typów, gatunków i potrafię słuchać czegoś na okrągło. Są jednak takie piosenki, które mają cudowne teksty i świetnie wpasowują się w klimat jesiennych dni. Dzisiaj kilka z takich perełek na jesienne wieczory.
Dawid Podsiadło -Nieznajomy:
"(... )Za oknem szarość wchodzi w czerń
Ty wciąż nie mówisz do mnie nic.
Na tym pustkowiu mieszka śmierć
Czy to tylko część mojego snu?
Powiedz mi
Ściany się burzą, szyby pękają na raz
Lecę w dół przez błędy wszystkich lat
Widzę wyraźnie pełne rozczarowań twarze
A w oczach ból i gniew uśpionych zdarzeń
Kłamałem więcej niż kiedykolwiek chciałbym przyznać,
A w moich żyłach płynęła krew zimniejsza niż stal.
Dlatego dzisiaj jestem całkiem sam
Mój nieznajomy, czy widzisz to co ja?..."
"(...)You call to say youre missing me,
But never ask how I feel,
Im beaten, Im broke, Im losing my mind,
But learning to get on by fine
So do it be lonely
I get out of my head
Lost everything around me (round me), not dealing with it well,
Shutup being lonely, I get out of my head,
Why would you wanna love somebody when love is in the end?"
"(...)Jej warkocze lniano złote
Janka wbiły w złą tęsknotę
modre oczy zwiodły Zbycha
chłop jak dąb, a łkał i wzdychał.
Niepokorna, roześmiana,
pójść nie chciała i za Pana.
Ten obwiesił się na drzewie ..
Bóg go teraz nie chce w niebie,
Bóg go teraz nie chce w niebie. (...)"
Proza Daniela Odiji jest nietypowa, nie da się jej połykać w nadmiernych ilościach, od razu i bezmyślnie. Autor obdarza czytelnika niezwykłością słowa - niebanalnego i niosącego refleksję. Powieść "Niech to nie będzie sen" opowiada o poszukiwaniu własnej tożsamości, sensu życia. Adam Nowak jest pisarzem, doświadczonym przez życie i zagubionym w swoim samotnym życiu. Pozostawiony przez żonę, dzieci ucieka do wspomnień i wyjeżdża na wieś aby uporządkować życie i zacząć wszystko od nowa. Melancholijne klimaty wioski, monotonność i samotność przynoszą potok wspomnień. Adam zatraca się w nierzeczywistych wizjach i zaczyna rozmawiać ze zmarłymi rodzicami i bratem. Wszystko przypomina mu bliskich i tutaj odnajduje dawne dzieciństwo oraz młodość. Historię swego życia ogląda jak starodawny film, w którym jest tylko obserwatorem. Życie na wsi toczy się własnym biegiem, w którym nie brakuje dziwactw, zdrad, bijatyk i alkoholu. Czytelnik wraz z bohaterem gubi się w fantazjach, wspomnieniach i rzeczywistości. Poetyka snu przenika każde słowo, snujące się historie dominują nad fabułą, która toczy się swobodnie, kreśląc świat wspomnień.
Główny bohater, jednostka osamotniona, pozbawiona sukcesów i celu, zatraca się w prostych gestach, migawkach przeszłości. Ta proza jest niezwykła, klimatyczna, stawiająca w centrum słowo. Autor umiejętnie buduje atmosferę, kreując świat subiektywny, odrealniony - żyjący wciąż w głowie głównego bohatera. Tutaj głos mają umarli, najbliżsi, którzy na zawsze pozostaną w pamięci. Autor pozwala im zawładnąć rzeczywistością, odkrywając ich historię poprzez pryzmat obserwatora. Czytelnik nie wie czy to samotność, zagubienie czy smutek otwierają drzwi, budzącej się przeszłości.
Daniel Odija tworzy trudną postać, stojącą na zakręcie, doświadczoną goryczą życia i bezsensowności. Szukając schronienia i ukojenia we wspomnieniach bohater oddala się od realności, pogrążając się coraz bardziej w stanie zawieszenia i nostalgii. Świat snu staje się przystanią, gdzie można ożywić zmarłych, nadać nowe kolory wyblakłym wspomnieniom. Lecz raz przywołana przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a wspomnienia zaczynają zastępować teraźniejszość, stając się tylko pozornym azylem... Wyimaginowany świat nabiera realnych kształtów - a umysł nie potrafi odróżnić tego co było od tego co dzieje się teraz...